SONU OLMAYAN BİR TÜKENİŞSİN SEN...

Boşuna beklediğini bilerek beklemek...Hep sığınarak sanal bir yarın fikrine.Oysa tek gerçek bugündür.Yarın hep korkunun peçesi,çaresizliğin,olamayışların olunmazlığıdır.Ben seni dünde bıraktım,bugün bu kadar özlüyor olmam bundan.Ama biliyorum düne dönemeyiz.
Sen özgürlüğümdün benim -dünde-,-yarında- kahramanım,ama -bugünde- hiç bir şeyimsin.
Hiçlik aslında varoluş denen olgunun en gerçekçi kaynağıdır.Ne dersin?Hiçliğinde,yılgınlığında,umutsuzluğunda bir an dahi aklına gelebiliyorsam bugün bitmemiş demektir,biz bitmemişiz demektir.
Bugündeyim.Anlamını bilsem de bilmesem de burdayım.Anlamlı olsun diye uğraşmadan sadece bugünde kalmak istiyorum.Ama sen bunun,bugün ne kadar farkındasın bak işte onu bilmiyorum :(
Sonu olamyan bir tükenişsin sen,ancak ölümün kardeşi uykuda dinlenebilen...

GÜNBEGÜN sessiz haykırışı YÜREĞİMİN

Benim mezarlarımda ölü yok;
Hep yaşamış olanlar var..
Anılarımda bir yer
Dinmeksizin acıyor,
Günbegün,
Bundan.

Güldüğümü görenler
Bana bakıyor,
Görüyorum..
Ağlasam geçer,
Biliyorum..
Ağlanmıyor.
Özdemir Asaf
çok şey var anlatacak ama bu şiir sanırım yetiyor anlatmaya buhranını bu yaşamın,onulmazlığını bu girdabın...eee boşuna mı dedim ben,ADAMIM diye Özdemir Asaf'a...ADAMIM...